Speeches recovered from the Conservative party’s online archive More…

Morgan: Constitutional reform — getting the balance right for the future of the UK

Speech to the National Assembly for Wales.

"I brought this debate forward for three reasons. The first of those is the concern that I have about the rather sloppy nature of constitutional reform that the UK Government has brought forward and the potential strain that it will put on the UK as a whole.

The second reason is that the constitution is by no means settled, and the third is that this is a chance for me to state my view. Many Assembly Members have been stating their opinions on the future of devolution in Wales and I thought that it was perhaps time that I said what I thought—not being one to stand back from expressing my opinions.

The decade that has passed since the referendum has been a decade of unprecedented constitutional change. One thing that was clear in 1997 was that the new UK Labour Government was embarking on a process of change that it did not understand, and it failed to realise the consequences of the changes that it would introduce, not just for Wales and Scotland and then Northern Ireland, but for the relationship between Wales and Scotland as nations, as well as for England, because, of course, we cannot and should not forget that the United Kingdom is made up of four nations, one of which is currently at a substantial disadvantage in terms of the way in which constitutional reform has been tackled.

Little thought was given by the Government to how the resulting democratic deficit would be resolved and what balance should be introduced to redress the added tier of representation, particularly for Wales and Scotland. In fairness to the Labour Party, it managed to turn the West Lothian question from a largely academic debate to a principle that now threatens the fabric of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland.

The result of that hurried constitutional meddling and misjudgment would, as my party predicted at the time, lead to the thin-end of an anti-unionist wedge, giving the short-sighted, narrow-minded parochialism of Plaid Cymru—who seem to have left the building—and the Scottish National Party the soap box that it needed.

This is not the fault of the existence of the Assembly or the Scottish Parliament—far from it. Devolution was a necessary step, and I believe that my party was wrong at the time to lead the opposition to it—hindsight is a perfect science—although that is by no means a criticism of my good friend and leader of the Welsh Conservatives, Nick Bourne. However, in hindsight we potentially did some damage to ourself as a party by leading the 'no' vote.

The problem and potential undoing of the devolution project, or the union itself, is the void left by the voting arrangements here and in Westminster. Labour gave our nation a halfway house with devolution in order to hold the various factions of the Labour Party together in 1997.

What we got was not quite proper devolution with a meaningful autonomous remit allowing this institution to carve out its own legislative niche. It left the Welsh people asking what Scotland has that we have not. There is a problem in that regard, because, after the referendum and the election in 1999, many people looked at what had happened in Scotland and asked that simple question.

It was not based on ân understanding of the constitutional settlement or on the involvement of politics and the engagement that the referendum brought-it was simply a question based on pride. Why was Wales given this rather second-class settlement compared with Scotland? That question is still valid today.

While Labour in Westminster hurried through one of the most important Welsh political developments of the past 100 years, Welsh Labour only exacerbated the constitutional rift with its best shot—clear red water—as if that was the best response to some of the constitutional confusion that existed as a result of the settlement.

Whether we in Wales like it or not, the calls are growing to redress the imbalance in the United Kingdom constitution between the UK as an entity and the nations of the UK. No-one can criticise English voters for being somewhat irked at seeing Welsh and Scottish MPs being marched through the lobbies at Westminster to force through health and education legislation that would have no impact on their constituents.

Had it not been for Scottish and Welsh Labour MPs, the UK Government would not have introduced top-up fees in England—they would not have won the vote had it not been for Welsh and Scottish Labour MPs who were marched through the lobbies to vote it through.

It is thanks to the mishandling of the devolution project that such questions about the interaction between Welsh, Scottish and English MPs are now being asked. They are not being asked by politicians, but by the wider population of the UK—those people in England who find it rather perverse that Welsh and Scottish Labour MPs can influence health and education matters in England, but that English MPs cannot affect matters devolved to Wales and Scotland.

I support extending the powers of the Assembly to mirror the arrangement in Scotland. I would vote 'yes' in a referendum and I believe that the majority of Welsh voters would do likewise, regardless of the wonderful convention of the great and the good planned by the One Wales, Labour-led, Labour-driven, Plaid-driven or Plaid-directed—as Alun Ffred Jones seemed to put it this week—Government.

This coalition Government seems to think that just because we can blow £2.5 million of taxpayers' money on a convention of the great and the good, it will somehow increase the demand for a parliament for Wales. I think that if the Labour Party, Plaid Cymru and other parties believe that Wales will be better served by having a parliament similar to Scotland's, then we should be making the case for it and arguing for it now. If we want primary powers, let us have the referendum and let us see those politicians arguing for it have the courage of their convictions and leading the campaign.

That would be a better outcome for Wales, by having a healthy debate, and not just some convention of the great and the good which will simply tell us what we already know.

This debate, however, is not just about the future of the National Assembly for Wales. It is about a far greater principle: the future of the United Kingdom. It is to secure the future of the union of the United Kingdom that I support a settled constitution that will balance the interests of each of the home nations without leaving any under-represented. Doing nothing is simply not an option, but the issue is something that the UK Government under Gordon Brown seems willing to ignore.

Thankfully, however, my party seems willing to tackle it. No-one in their right mind can sensibly argue that Wales would be better off with total independence, but we have to address and accept that the English question, within a settled constitution, needs to be resolved. English-only votes, as recommended by David Cameron, will work, and it is a proposal that I support. It will only work of course if matters such as health and education are fully devolved to this institution and if primary powers settle the grey areas that currently exist.

In the past eight years, I have had the privilege of shadowing the Ministers with responsibility for health and education, and I think it unacceptable that the present situation of a mix of responsibilities in these fields is maintained. It is extremely confusing, and not just for politicians, but for those outside the Assembly who deliver services and for members of the public affected by those services.

It is confusing to them that we have these substantial grey areas, and if we were to see primary legislative powers in those areas in which we already have competence, it would settle the constitution, but we cannot do that without addressing the situation in England.

We also need to see the Government addressing what role the Secretary of State for Wales will have should Wales have a parliament. We have seen rather a botched situation in the past few years with Peter Hain juggling Northern Ireland, the role of Leader of the House and responsibility for work and pensions, as well as supposedly having time to represent Welsh interests at this critical time for Wales.

Representation at Cabinet is an important consideration, but we now need to think beyond that and consider what the governance of the UK will look like if a referendum is held in 2011 and if it is then decided that primary powers for the Assembly is the way in which we should proceed.

It is crucial that political parties, here and in London, take decisive action to work towards a better balance than we have now, to start resolving the West Lothian question before such matters are out of our control. I firmly endorse David Cameron's view. It is sensible that our party is now taking a pragmatic approach to bringing balance to the United Kingdom's constitution.

I argue for a federal system not because I am a pro-federalist politician or a Welsh nationalist in Tory clothing, but because of the lack of stability, the lack of settlement, and the preponderance of constitutional imbalance which, I think, is creating the greatest threat to the United Kingdom.

English votes for English issues alone will not answer the West Lothian question; the UK Government must also look at the prospect of electoral parity between English and Welsh constituencies—or, certainly, it should start moving in that direction.

We cannot ignore the fact that the average constituency electorate in Wales is 55,000 while it is over 70,000 in England. If this institution is to develop into a Welsh parliament, then we need to start addressing the fact that Wales is over-represented in the House of Commons.

To address these constitutional issues for the future security of the union, we must have foremost in our minds a vision that will most closely settle the imbalances on either side of the Welsh-English border, forming a lasting bond that will protect our union for decades, if not centuries, to come.

If the Labour Party's recent record is anything to go by on honouring the promises of referenda or, indeed, seeking to address the wishes of the electorate before ploughing ahead, I would be rather concerned, as Plaid Cymru clearly is, that 'One Wales' is very unlikely to be worth the paper that it is written on.

Clearly, Labour here and Labour in Westminster are holding two very different views on when that referendum should happen. I wonder whether the Secretary of State for Wales is comfortable with being bounced into taking a decision.

A referendum for Wales needs to be accompanied by consideration of the English question and the over-representation of Wales in the House of Commons. Labour does not have the courage to address the big constitutional issues of the day.

That is very clear given the problems it now has in holding to a particular line on where devolution goes. It is also clear in the way that Gordon Brown is unwilling to deal with the question of the English position.

I welcome the bold aspirations of my colleagues in Westminster to address these issues. I am proud of the positive engagement my party has forged with the devolution project in Wales. I am proud of the ambition of my leader here in Wales in wanting to realise the potential of this institution. There is wide recognition that it will be a Conservative Government in the not too distant future that will resolve the governance issues of the UK and secure the union of our great country for centuries to come."

"Cyflwynais y ddadl hon am dri rheswm. Y cyntaf o'r rheini yw'r pryder sydd gennyf am natur flêr braidd y diwygio cyfansoddiadol y mae Llywodraeth y DU wedi'i gynnig a'r straen y gallai hynny ei achosi ar y DU drwyddi draw. Yr ail reswm yw nad yw'r cyfansoddiad wedi'i setlo o bell ffordd, a'r trydydd yw bod hyn yn gyfle i mi leisio fy marn.

Mae llawer o Aelodau'r Cynulliad wedi bod yn lleisio'u barn am ddyfodol datganoli yng Nghymru a chredwn efallai ei bod yn bryd i minnau ddweud fy nweud—gan nad wyf yn un sy'n swil o wneud hynny.

Mae'r degawd sydd wedi mynd heibio ers y refferendwm wedi bod yn ddegawd o newid cyfansoddiadol nas gwelwyd ei debyg. Un peth a oedd yn glir yn 1997 oedd bod Llywodraeth Lafur newydd y DU yn cychwyn ar broses newid nad oedd yn ei deall, a methodd â sylweddoli beth fyddai canlyniadau'r newidiadau a gyflwynid ganddi, nid dim ond ar gyfer Cymru a'r Alban a Gogledd Iwerddon ar y pryd, ond ar gyfer y berthynas rhwng Cymru a'r Alban fel cenhedloedd, yn ogystal ag ar gyfer Lloegr, oherwydd, wrth gwrs, ni allwn ac ni ddylwn anghofio bod pedair gwlad yn y Deyrnas Unedig, a bod un o'r rheini ar hyn o bryd dan anfantais sylweddol yn sgîl y ffordd yr aethpwyd i'r afael â diwygio cyfansoddiadol.

Ni feddyliodd y Llywodraeth ryw lawer am sut y datrysid y diffyg democrataidd a ddeilliai o hyn a beth y dylid ei wneud i fantoli a gwneud iawn am yr haen gynrychiolaeth ychwanegol, i Gymru a'r Alban yn enwedig. A bod yn deg â'r Blaid Lafur, llwyddodd i droi cwestiwn West Lothian o fod yn ddadl a oedd yn ei hanfod yn un academaidd yn egwyddor sydd yn awr yn bygwth gwead Teyrnas Unedig Prydain Fawr a Gogledd Iwerddon.

Byddai'r potsian cyfansoddiadol brysiog a'r camfarnu hwnnw, fel y rhagwelai fy mhlaid ar y pryd, yn arwain at ben draw llwybr llithrig gwrth-unoliaeth, gan roi i blwyfoldeb cul a byr ei olwg Plaid Cymru—sydd, i bob golwg wedi gadael yr adeilad— a Phlaid Genedlaethol yr Alban, y blwch sebon yr oedd ei angen arno.

Nid bai bodolaeth y Cynulliad na Senedd yr Alban yw hyn—dim o gwbl. Yr oedd datganoli'n gam angenrheidiol, a chredaf fod fy mhlaid yn anghywir ar y pryd i arwain y gwrthwynebiad iddo—mae edrych yn ôl yn wyddoniaeth berffaith—er nad yw hynny'n feirniadaeth o fath yn y byd ar fy nghyfaill da ac arweinydd Ceidwadwyr Cymru, Nick Bourne. Fodd bynnag, ac edrych yn ôl, efallai inni wneud rhywfaint o ddifrod i ni'n hunain fel plaid drwy arwain y bleidlais 'na'.

Problem y prosiect datganoli ac o bosibl, ei diwedd, neu ddiwedd yr undeb ei hun, yw'r bwlch a adewir yn sgîl y trefniadau pleidleisio yma ac yn San Steffan. Ty hanner ffordd a gafodd ein cenedl gan Lafur gyda datganoli er mwyn dal gwahanol garfannau'r Blaid Lafur gyda'i gilydd yn 1997. Yr hyn a gawsom oedd datganoli nad oedd yn wir yn ddatganoli go iawn gyda chylch gwaith annibynnol, ystyrlon a fyddai'n gadael i'r sefydliad hwn naddu ei chilfach deddfu ei hun. Gadawodd bobl Cymru'n gofyn beth sydd gan yr Alban nad oes gennym ni.

Mae hynny'n broblem oherwydd, ar ôl y refferendwm a'r etholiad yn 1999, edrychodd llawer o bobl ar yr hyn a oedd wedi digwydd yn yr Alban a gofyn y cwestiwn syml hwnnw. Nid oedd wedi'i seilio ar ddealltwriaeth o'r setliad cyfansoddiadol nac ar yr ymwneud â gwleidyddiaeth a'r ymgysylltu a ddaeth yn sgîl y refferendwm—cwestiwn a oedd wedi'i seilio'n syml ar falchder ydoedd. Pam y rhoddwyd y setliad ail-ddosbarth hwn braidd i Gymru o'i gymharu â setliad yr Alban? Mae'r cwestiwn hwnnw'n dal yn ddilys heddiw.

A Llafur yn San Steffan yn rhuthro drwodd un o ddatblygiadau gwleidyddol pwysicaf Cymru yn y 100 mlynedd diwethaf, y cyfan a wnaeth Llafur Cymru oedd dyfnhau'r hollt cyfansoddiadol â'i hymdrech orau—dwr coch clir—fel petai dyna'r ymateb gorau i rywfaint o'r dryswch cyfansoddiadol a fodolai o ganlyniad i'r setliad.

Os ydym ni yng Nghymru'n fodlon ar hynny ai peidio, mae'r lleisiau'n cryfhau o blaid gwneud iawn am yr anghydbwysedd yng nghyfansoddiad y Deyrnas Unedig rhwng y DU fel endid a gwledydd y DU. Ni all neb feirniadu pleidleiswyr Lloegr am fod braidd yn ddig o weld ASau Cymru a'r Alban yn cael eu gorymdeithio drwy lobïau San Steffan i wthio deddfwriaeth iechyd ac addysg drwodd a honno'n ddeddfwriaeth na fyddai'n cael dim effaith ar eu hetholwyr.

Oni bai am ASau Llafur yr Alban a Chymru, ni fyddai Llywodraeth y DU wedi cyflwyno ffioedd atodol yn Lloegr—ni fyddent wedi ennill y bleidlais oni bai i ASau Llafur Cymru a'r Alban gael eu gorymdeithio drwy'r lobïau i bleidleisio drosti.

Gofynnir cwestiynau o'r fath am y rhyngweithio rhwng ASau Cymru, yr Alban a Lloegr yn awr oherwydd bod y prosiect datganoli wedi cael ei gamweinyddu. Nid gwleidyddion sy'n gofyn y cwestiynau hyn, ond poblogaeth ehangach y DU—y bobl hynny yn Lloegr sy'n ei chael yn wrthnysig braidd bod ASau Llafur Cymru a'r Alban yn gallu dylanwadu ar faterion iechyd ac addysg yn Lloegr ond na all ASau Lloegr effeithio ar faterion a ddatganolwyd i Gymru a'r Alban.

Cefnogaf ymestyn pwerau'r Cynulliad i adlewyrchu'r drefn yn yr Alban. Byddwn yn pleidleisio 'ie' mewn refferendwm a chredaf y byddai mwyafrif pleidleiswyr Cymru'n gwneud yr un fath, ni waeth am y confensiwn rhyfeddol bondigrybwyll a drefnir gan Lywodraeth Cymru'n Un, a arweinir gan Lafur, a sbardunir gan Lafur, a sbardunir gan Blaid Cymru neu a lywir gan Blaid Cymru—fel yr oedd Alun Ffred Jones i bob golwg yn ei awgrymu'r wythnos hon.

Mae'n ymddangos bod y Llywodraeth glymblaid hon yn meddwl dim ond oherwydd ein bod yn gallu gwario £2.5 miliwn o arian trethdalwyr yn afrad ar gonfensiwn o'r da a'r mawr, y bydd rhywfodd yn cynyddu'r galw am senedd i Gymru. Yn fy marn i, os yw'r Blaid Lafur, Plaid Cymru a phleidiau eraill yn credu y bydd Cymru'n cael gwell gwasanaeth drwy gael senedd debyg i un yr Alban, yna dylem fod yn pledio'r achos dros hynny ac yn dadlau o'i blaid nawr.

Os ydym eisiau pwerau sylfaenol, gadewch inni gael y refferendwm a gadewch inni weld bod y gwleidyddion hynny sy'n dadlau drosto yn barod i sefyll dros eu hegwyddorion ac arwain yr ymgyrch. Byddai hynny'n well canlyniad i Gymru, drwy gael dadl ar iechyd, ac nid confensiwn neu'i gilydd o'r da a'r mawr a fydd yn gwneud dim mwy na dweud wrthym yr hyn yr ydym eisoes yn ei wybod.

Fodd bynnag, nid dadl yw hon am ddyfodol Cynulliad Cenedlaethol Cymru yn unig. Mae'n ymwneud ag egwyddor llawer mwy: dyfodol y Deyrnas Unedig. Er mwyn diogelu dyfodol uniad y Deyrnas Unedig yr wyf fi'n cefnogi cyfansoddiad setledig a fydd yn rhoi sylw cytbwys i fuddiannau pob un o bedair gwlad y Deyrnas Unedig heb adael yr un ohonynt heb gynrychiolaeth ddigonol.

Nid yw gwneud dim yn opsiwn o gwbl, ond mae'r mater hwn yn rhywbeth y mae Llywodraeth y DU dan Gordon Brown fel pe bai'n barod i'w anwybyddu. Diolch i'r drefn, fodd bynnag, mae fy mhlaid i fel pe bai'n barod i fynd i'r afael â'r peth. Ni all neb yn ei iawn bwyll ddadlau'n synhwyrol y byddai Cymru'n well allan petai'n gwbl annibynnol, ond mae'n rhaid inni ystyried a derbyn bod angen datrys mater Lloegr, o fewn cyfansoddiad setledig. Bydd pleidleisiau Lloegr yn unig, yn ôl argymhelliad David Cameron, yn gweithio, ac mae hwnnw'n gynnig a gefnogaf.

Wrth gwrs, dim ond os caiff materion fel iechyd ac addysg eu datganoli'n llawn i'r sefydliad hwn y bydd yn gweithio ac os yw pwerau sylfaenol yn cael gwared â'r meysydd presennol o aneglurder.

Yn ystod yr wyth mlynedd a aeth heibio, cefais y fraint o gysgodi'r Gweinidogion â chyfrifoldeb dros iechyd ac addysg, a chredaf ei bod yn annerbyniol bod y sefyllfa bresennol o gyfuno cyfrifoldebau yn y maes hwn yn parhau.

Mae'n hynod o ddryslyd, ac nid i wleidyddion yn unig, ond i'r rhai hynny y tu allan i'r Cynulliad sy'n darparu gwasanaethau ac i'r aelodau o'r cyhoedd y mae'r gwasanaethau hynny'n effeithio arnynt. Mae'r meysydd sylweddol hyn o aneglurder yn ddryslyd iddynt, a phe baem yn gweld pwerau deddfu sylfaenol yn y meysydd hynny lle mae gennym gymhwysedd yn barod, byddai'n setlo'r cyfansoddiad, ond ni allwn wneud hynny heb ymdrin â'r sefyllfa yn Lloegr.

Mae angen inni weld y Llywodraeth hefyd yn rhoi sylw i'r swyddogaeth y bydd Ysgrifennydd Gwladol Cymru yn ei chwarae pe bai gan Gymru senedd. Sefyllfa braidd yn garbwl a welsom yn ystod yr ychydig flynyddoedd a aeth heibio gyda Peter Hain yn jyglo Gogledd Iwerddon, swyddogaeth Arweinydd y Ty ac erbyn hyn gwaith a phensiynau, yn ogystal â chael amser, yn ôl yr honiad, i gynrychioli buddiannau Cymru ar yr adeg dyngedfennol hon i Gymru.

Mae cynrychiolaeth yn y Cabinet yn ystyriaeth bwysig, ond mae angen inni feddwl y tu draw i hynny a dychmygu pa fath o drefn lywodraethu fydd yn y DU os cynhelir refferendwm yn 2011 ac os penderfynir wedyn mai pwerau sylfaenol i'r Cynulliad fydd y llwybr y dylem ei ddilyn.

Mae'n hanfodol bod pleidiau gwleidyddol, yma ac yn Llundain, yn cymryd camau pendant i weithio at sicrhau gwell cydbwysedd na'r hyn sydd gennym ar hyn o bryd, i ddechrau datrys cwestiwn West Lothian cyn i faterion o'r fath fynd allan o'n rheolaeth.

Ategaf safbwynt David Cameron yn gadarn. Mae'n synhwyrol bod ein plaid yn awr yn mabwysiadu agwedd bragmatig i ddod â chydbwysedd i gyfansoddiad y Deyrnas Unedig. Dadleuaf dros gyfundrefn ffederal nid oherwydd fy mod yn wleidydd sydd o blaid ffederaleiddio nac yn genedlaetholwr Cymreig mewn dillad Ceidwadwr, ond oherwydd y diffyg sefydlogrwydd, y diffyg cytuno, a'r anghydbwysedd cyfansoddiadol amlwg.

Hwnnw, yn fy marn i, yw'r bygythiad mwyaf i'r Deyrnas Unedig. Ni fydd pleidleisiau Lloegr i faterion Lloegr ar ei ben ei hun yn datrys mater cwestiwn West Lothian; rhaid i Lywodraeth y DU edrych hefyd ar bosibilrwydd cydraddoldeb etholiadol rhwng etholaethau Cymru a Lloegr—neu, yn sicr, dylai ddechrau symud i'r cyfeiriad hwnnw.

Ni allwn anwybyddu'r ffaith bod etholaeth gyfartalog yng Nghymru yn 55,000 tra mae etholaeth gyfartalog dros 70,000 yn Lloegr. Os yw'r sefydliad i ddatblygu i fod yn senedd i Gymru, yna mae angen inni ddechrau rhoi sylw i'r ffaith bod Cymru wedi'i chynrychioli'n ormodol yn Nhy'r Cyffredin.

Er mwyn mynd i'r afael â'r materion cyfansoddiadol hyn er lles diogelwch yr uniad at y dyfodol, rhaid cael gweledigaeth yn flaenllaw yn ein meddyliau a fydd yn llwyddo yn y ffordd orau i adfer yr anghydbwysedd ar y naill ochr a'r llall o'r ffin rhwng Cymru a Lloegr, gan ffurfio ymrwymiad parhaol a fydd yn diogelu ein huniad am ddegawdau, os nad canrifoedd, i ddod.

Os yw hanes diweddar y Blaid Lafur yn ffon fesur o unrhyw fath ynghylch anrhydeddu addewidion y refferenda neu, yn wir, ceisio rhoi sylw i ddymuniadau'r etholaeth cyn bwrw iddi, byddwn braidd yn bryderus, fel ag y mae Plaid Cymru yn amlwg, ei bod yn annhebygol bod 'Cymru'n Un' werth y papur y'i hysgrifennwyd arno.

Yn amlwg mae barn y blaid Lafur yn y fan hon a barn y blaid Lafur yn San Steffan yn dra gwahanol i'w gilydd ynghylch pryd y dylid cynnal y refferendwm hwnnw. Tybed a yw Ysgrifennydd Gwladol Cymru yn fodlon cael ei orfodi i wneud penderfyniad?

Ynghyd â refferendwm i Gymru, mae angen ystyried mater Lloegr a'r or-gynrychiolaeth o Gymru yn Nhy'r Cyffredin. Nid yw'r blaid Lafur yn ddigon dewr i fynd i'r afael â phrif faterion cyfansoddiadol y dydd. Mae hynny'n gwbl amlwg ac ystyried y problemau a gaiff wrth lynu wrth safbwynt penodol ynghylch datganoli.

Mae'n amlwg hefyd yn y modd y mae Gordon Brown yn anfodlon ymdrin â sefyllfa Lloegr. Croesawaf ddyheadau eofn fy nghyd-Aelodau yn San Steffan i ymdrin â'r materion hyn. Yr wyf yn falch o'r cyswllt cadarnhaol y mae fy mhlaid wedi'i feithrin gyda'r prosiect datganoli yng Nghymru. Yr wyf yn falch o uchelgais fy arweinydd yma yng Nghymru gyda'i awydd i wireddu potensial y sefydliad hwn.

Ceir cydnabyddiaeth eang mai Llywodraeth Geidwadol yn y dyfodol agos a fydd yn datrys materion llywodraethu'r DU a sicrhau uniad ein gwlad wych am genedlaethau i ddod."

Keyboard shortcuts

j previous speech k next speech