Speeches recovered from the Conservative party’s online archive More…

Graham: Will a 'Sarah's Law' improve child protection?

Speech to the National Assembly for Wales.

"I acknowledge the research assistance for this presentation from Gwent Police, Dyfed-Powys Police and the National Society for the Prevention of Cruelty to Children Cymru. I direct Members' attention to NSPCC Cymru's current campaign, 'Don't Hide It'. I have agreed to allow Mick Bates to speak for a minute during this debate, in accordance with the usual convention.

It is important that children are allowed the freedom by their parents to learn self-reliance, to enjoy their childhood and to be able to play and travel safely within their community.

In July 1994, seven-year-old Megan Kanka was lured into a neighbour's home, ostensibly to see his new puppy. She was raped and murdered by this neighbour. Unknown to her parents, a convicted sex offender lived across the street. The murderer had already served six years in prison for aggravated assault and attempted sexual assault. Megan's mother said:

'We knew nothing about him; if we had been aware of his record, my daughter would be alive today.'

A campaign began, which resulted in the USA implementing legislation that has become known worldwide as Megan's law.

On Saturday 1 July 2000, Sarah Payne disappeared from her grandparents' home in Little Hampton, West Sussex. When Roy Whiting was convicted of assaulting and murdering Sarah, in December 2001, it was revealed that he had previous convictions for kidnapping and indecently assaulting a nine-year-old girl.

Sarah's parents called on the Government to change the law to ensure that it does not happen again. Since then, people in the UK have been campaigning for a Sarah's law.

Incidents in my home city of Newport illustrate the possible need for and the real dangers of placing a Sarah's law on the statute book. Those who campaign for this law use Craig Sweeney as an example.

When he committed further paedophile crimes earlier this year, parents were not aware that he was living in their community on Caerleon Road in Newport. Those who believe that such a law would be dangerous will draw attention to Dr Yvette Cloete, a specialist registrar in paediatric medicine at the Royal Gwent Hospital, who was forced to flee her home when vandals, confused over the words 'paedophile' and 'paediatrician', daubed the word 'paedo' on the walls and doors of her home.

These examples illustrate the need for caution and the widest consideration of all aspects of this proposed law. We need to ensure that any legislation that we introduce enhances the protection of children and does not inadvertently increase potential dangers.

In essence, Megan's Law states that

'no convicted paedophile released from prison should be allowed to reside in a neighbourhood without the knowledge of the parents of children in that neighbourhood'.

When you begin to look at Megan's law you immediately become aware that, in practice, it is not a single law. Different states throughout America have interpreted the law in different ways.

Some states list details of sex offenders on the internet, which are accessible to everyone; in other states, law enforcers call at every home in a neighbourhood to inform parents that a sex offender is living in the area. In some states, the sex offenders themselves call at every home to notify parents that they are living in their neighbourhood. In Oregon, sex offenders can be forced to display a sign in their windows.

All the states with open access via the internet to sex offender information have this warning as a major feature on the opening pages of their websites:

'This website indicates that many of these registrants are currently in violation of their registration requirement. If you have details of these people please inform a law enforcement officer.'

Campaigners for a Sarah's law in the United Kingdom explain that a legal right to controlled access to information about dangerous child sex offenders would be regulated by an Act of Parliament; that parents or carers would have to contact their local police station to formally request information; and that the police would, within a specified time, write back to the parents' home address giving details of any predatory paedophiles in their community.

The information would only be released after it has been properly checked and verified by the police. Also, information would only be released to those on the electoral register, and it would be used to allow parents to take whatever legitimate steps they felt were appropriate to safeguard their children. There would be severe penalties for anyone who abused the information.

We all accept that parents will do anything to protect their children. It is an acceptable response of a parent, once they know that a sex offender is living in their community, to seek to have them moved from that neighbourhood, if they are able to petition the Probation Service or their local authority.

Although we would not condone such actions, it is easy to see how these can escalate and bring concerned parents into conflict with the law. Tensions within the community may be further escalated as the police, by doing their job of keeping the peace, are seen by the public as only protecting the suspect.

The stark reality is that the overwhelming number of acts of child sexual abuse are committed by a family member or someone known to the child. Some 75 per cent of abused children do not tell anyone about this abuse at the time of their being abused. They often wait until they are teenagers or young adults before reporting the crimes committed. Therefore, the majority of current sex offenders are not identified for their crimes.

That is why we must take every opportunity to promote the NSPCC's 'Don't Hide It' campaign, and show children that they will be listened to, and that they must have the confidence to report any aspect of any relationship with which they are unhappy.

Megan's law, and the proposals for Sarah's law, were created in response to stranger-predatory crimes, which are relatively rare and difficult to predict. We must acknowledge the deviant and deceptive behaviour of predatory paedophiles, such as how they use the internet to entice, groom and purposely trick young people into inappropriate situations.

Welsh police are recorded as having apprehended paedophiles from Lancashire who have travelled to beaches in Pembrokeshire to photograph children.

In the United Kingdom, the whereabouts of the vast majority of sex offenders are known, because they are members of a family; 97 per cent of known sex offenders are on the sex offenders register. In America, it is believed that Megan's law has deterred offenders from registering or keeping to the terms of their registration. It is estimated that their information is only 15 per cent accurate.

UK police fear that, as in America, they will spend more and more time and resources on managing the information system rather than on the surveillance of offenders in the community, and protecting vulnerable people.

It is sadly a fact that almost one-third of all paedophiles fail to fully comply with their licensing agreements, or disappear. This figure will probably increase if the public is allowed access to information on where they live. The most likely increase will be among predatory paedophiles, who will disappear if they fear identification.

The agencies engaged in the multi-agency public protection arrangements outline the problems of predatory paedophiles who disappear from surveillance. Not only do they no longer know where they are living, they are unable to monitor potential opportunities for them to re-offend—such as whether they are living near a school, or have formed a relationship with a mother of young children.

NSPCC research indicates that the threat of increased vigilante action has had unforeseen consequences, including helping sex offenders to get in touch with each other, to develop effective co-operation systems to disguise their identities, and to share inappropriate images and criminal activities.

Multi-agency public protection arrangements enable the police, probation workers and prisons to work together with education, housing, health and social services, to agree a more comprehensive, robust risk management plan, to ensure that violent and sexual offenders are identified and managed effectively.

It has only been since the Criminal Justice and Court Services Act 2000 that there has been a requirement for our police forces to evaluate and monitor sex offenders after their release from prison. This has cost police forces approximately £100 million, for which they have received no additional funding—it has been met entirely by redistributing current police budgets, and it largely falls on the council tax precept. It is crucial that the Home Office provides adequate funding to allow for the complete evaluation and monitoring of sex offenders.

An extension to the sex offenders' treatment programme—available to sex offenders in prison in England and Wales since 1991—should be encouraged. Prison sentences should be extended to ensure a more effective programme of treatment. This treatment costs about £6,000 a time; it is voluntary, and only works if offenders are willing to change.

Prison authorities state that only 11 per cent of offenders respond to treatment. Of the 5,000 men in prison for sex offences, only 786 completed the programme last year. Roy Whiting, who was responsible for abducting, assaulting and murdering Sarah Payne, refused to undergo any such treatment.

Re-offending rates are disturbingly high among sex offenders—it is up to 43 per cent. If the therapy programme is not more extensively applied, and offenders get no help in changing their behaviour, by not offering treatment to adult offenders, we release them to commit further offences.

I can understand why the mother of the three-year-old child who was kidnapped and sexually assaulted by Craig Sweeney can feel 'gut-wrenchingly sick' at the media-given impression that he has been given a minimum sentence of six years.

However, it must be stressed that, in reality, because of the nature of his crimes and his history of re-offending, Sweeney may never be released from prison. At the heart of the misunderstanding surrounding this sentence is Labour's Criminal Justice Act 2003 and current sentencing guidelines.

I implore the early revision of sentencing guidelines to allow judges to deal adequately with convicted criminals of this kind. If new laws, or amendments to existing laws, are required to address this issue, they must be proposed with the overwhelming objective of offering the greatest protection to our children. I urge the Assembly Government to pursue colleagues at Westminster to ensure that, as local safeguarding children boards take over from area child protection committees later this year, comprehensive guidelines are published to assist children, parents and carers to recognise and respond to incidents of child abuse.

I hope that, by highlighting the various opinions regarding this matter, I have contributed to promoting an informed debate, which is vital if we are to give our children the protection that they deserve."

"Hoffwn gydnabod y cymorth ymchwil a gafwyd ar gyfer y cyflwyniad hwn gan Heddlu Gwent, Heddlu Dyfed-Powys a Chymdeithas Genedlaethol er Atal Creulondeb i Blant Cymru. Hoffwn dynnu sylw'r Aelodau at ymgyrch bresennol NSPCC Cymru, 'Don't Hide It'. Yr wyf wedi cytuno i ganiatáu i Mick Bates siarad am funud yn ystod y ddadl hon, yn unol â'r drefn arferol.

Mae'n bwysig bod plant yn cael y rhyddid gan eu rhieni i ddysgu sut i fod yn hunan-ddibynnol, i fwynhau eu plentyndod ac i allu chwarae a theithio'n ddiogel o fewn eu cymuned.

Ym mis Gorffennaf 1994, cafodd Megan Kanka a oedd yn saith mlwydd oed ar y pryd, ei denu i mewn i gartref cymydog, i weld ei gi bach newydd i bob golwg. Cafodd ei threisio a'i llofruddio gan y cymydog hwn.

Heb yn wybod i'w rhieni, yr oedd troseddwr rhyw a gollfarnwyd yn byw ar draws y stryd. Yr oedd y llofruddiwr eisoes wedi bwrw chwe blynedd yn y carchar am ymosodiad dwys ac ymgais i ymosod yn rhywiol. Dywedodd mam Megan:

Ni wyddom ddim amdano; pe byddem wedi bod yn ymwybodol o'i gofnod, byddai fy merch wedi bod yn fyw heddiw.

Dechreuwyd ymgyrch, a arweiniodd at weithredu deddfwriaeth yn yr UD sy'n hysbys ledled y byd fel cyfraith Megan.

Ddydd Sadwrn 1 Gorffennaf 2000, diflannodd Sarah Payne o gartref ei nain a'i thaid yn Little Hampton, Gorllewin Sussex. Pan gafwyd Roy Whiting yn euog o ymosod ar Sarah a'i llofruddio, ym mis Rhagfyr 2001, datgelwyd bod ganddo gollfarnau blaenorol am gipio merch naw mlwydd oed ac ymosod yn anweddus arni.

Galwodd rhieni Sarah ar y Llywodraeth i newid y gyfraith er mwyn sicrhau nad yw hynny'n digwydd eto. Ers hynny, mae pobl yn y DU wedi bod yn ymgyrchu dros gyfraith Sarah.

Mae digwyddiadau yn y ddinas lle'r wyf yn byw, sef Casnewydd, yn dangos yr angen posibl am gyfraith Sarah a'r peryglon gwirioneddol yn sgîl ei roi ar y llyfr statud. Mae'r rheini sy'n ymgyrchu dros y gyfraith hon yn defnyddio Craig Sweeney fel enghraifft.

Pan gyflawnodd droseddau pedoffilaidd pellach yn gynharach eleni, nid oedd rhieni yn ymwybodol ei fod yn byw yn eu cymuned ar Heol Caerllion yng Nghasnewydd. Bydd y rhai sydd o'r farn y byddai cyfraith o'r fath yn beryglus yn tynnu sylw at Dr Yvette Cloete, cofrestrydd arbenigol ym maes meddygaeth bediatrig yn Ysbyty Brenhinol Gwent, y bu'n rhaid iddi ddianc o'i chartref pan ysgrifennodd fandaliaid, yn sgîl dryswch ynglyn â'r geiriau 'paedophile' a 'paediatrician', y gair 'paedo' ar waliau a drysau ei chartref.

Mae'r enghreifftiau hyn yn dangos bod angen bod yn wyliadwrus a rhoi'r ystyriaeth fwyaf posibl i bob agwedd ar y gyfraith arfaethedig hon. Mae angen inni sicrhau bod unrhyw ddeddfwriaeth a gyflwynwn yn golygu y gellir amddiffyn plant yn well ac nad yw'n cynyddu peryglon posibl yn anfwriadol.

Yn ei hanfod, mae Cyfraith Megan yn nodi

ni ddylid caniatáu i unrhyw bedoffilydd a gollfarnwyd gael ei ryddhau o'r carchar i fyw mewn cymdogaeth heb roi gwybod i rieni plant yn y gymdogaeth honno.

Pan ddechreuwch ystyried cyfraith Megan, yr ydych yn dod yn ymwybodol ar unwaith nad un gyfraith ydyw yn ymarferol. Mae gwahanol daleithiau ledled America wedi dehongli'r gyfraith mewn gwahanol ffyrdd. Mae rhai taleithiau yn rhestru manylion troseddwyr rhyw ar y rhyngrwyd, sy'n hygyrch i bawb; mewn taleithiau eraill, mae gorfodwyr y gyfraith yn galw ym mhob cartref yn y gymdogaeth i hysbysu rhieni bod troseddwr rhyw yn byw yn yr ardal.

Mewn rhai taleithiau, mae'r troseddwyr rhyw eu hunain yn galw ym mhob cartref i hysbysu rhieni eu bod yn byw yn eu cymdogaeth. Yn Oregon, gellir gorfodi troseddwyr rhyw i ddangos arwydd yn eu ffenestri.

Mae pob talaith â mynediad agored i wybodaeth am droseddwyr rhyw drwy'r rhyngrwyd yn nodi'r rhybudd hwn yn glir ar dudalennau agoriadol eu gwefannau:

Mae'r wefan hon yn nodi bod llawer o'r rheini a gofrestrwyd yn torri eu gofyniad cofrestru ar hyn o bryd. Os oes gennych fanylion am y bobl hyn, rhowch wybod i swyddog gorfodi'r gyfraith.'

Mae'r rheini sy'n ymgyrchu dros gyfraith Sarah yn y Deyrnas Unedig yn esbonio y byddai hawl gyfreithiol i fynediad rheoledig i wybodaeth am droseddwyr rhyw peryglus sy'n cyflawni troseddau yn erbyn plant yn cael ei rheoleiddio gan Ddeddf Seneddol; y byddai'n rhaid i rieni neu ofalwyr gysylltu â'u gorsaf heddlu leol i ofyn am wybodaeth yn ffurfiol; ac y byddai'r heddlu, o fewn amser penodedig, yn ysgrifennu yn ôl i'r rheini yn eu cyfeiriad cartref yn rhoi manylion unrhyw bedoffilyddion sydd â'u bryd ar gamfanteisio ar blant yn eu cymuned.

Dim ond ar ôl iddi gael ei gwirio a'i dilysu gan yr heddlu y byddai'r wybodaeth yn cael ei rhyddhau. Hefyd, dim ond i'r rhai ar y gofrestr etholwyr y byddai'r wybodaeth yn cael ei rhyddhau, a byddai'n cael ei defnyddio i alluogi rhieni i gymryd pa gamau cyfreithlon bynnag a fyddai'n briodol, yn eu barn hwy, i ddiogelu eu plant. Byddai unrhyw un a gamddefnyddiai'r wybodaeth yn wynebu cosbau difrifol.

Yr ydym oll yn derbyn y bydd rhieni yn gwneud unrhyw beth i amddiffyn eu plant. Mae'n ymateb derbyniol gan rieni, unwaith y gwyddant fod troseddwr rhyw yn byw yn eu cymuned, i geisio sicrhau ei fod yn cael ei symud o'r gymdogaeth honno, os gallant ddeisebu'r Gwasanaeth Prawf neu eu hawdurdod lleol.

Er na fyddem yn cydoddef camau o'r fath, mae'n hawdd gweld sut y gall y rhain ddwysáu gan ddod â rhieni i wrthdrawiad â'r gyfraith. Gallai tensiynau o fewn y gymuned gael eu dwysáu ymhellach wrth iddo ymddangos i'r cyhoedd bod yr heddlu, wrth wneud eu gwaith o gadw'r heddwch, yn diogelu'r person a ddrwgdybir yn unig.

Y gwir yw bod nifer ysgubol o achosion o gam-drin plant yn rhywiol yn cael eu cyflawni gan aelod o'r teulu neu rywun y mae'r plentyn yn ei adnabod. Nid yw tua 75 y cant o blant a gaiff eu cam-drin yn sôn wrth unrhyw un am y cam-drin hwn ar yr adeg y maent yn cael eu cam-drin.

Yn aml, maent yn aros tan eu bod yn eu harddegau neu'n oedolion ifanc cyn roi gwybod am y troseddau a gyflawnwyd. Felly, nid yw'r rhan fwyaf o'r troseddwyr rhyw cyfredol yn hysbys. Dyna pam mae'n rhaid inni achub ar bob cyfle i hyrwyddo ymgyrch 'Don't Hide It' yr NSPCC, a dangos i blant y bydd pobl yn gwrando arnynt, a bod yn rhaid iddynt fod yn ddigon hyderus i roi gwybod am unrhyw agwedd ar unrhyw gydberthynas nad ydynt yn fodlon arni.

Crëwyd cyfraith Megan, a'r cynigion ar gyfer cyfraith Sarah, mewn ymateb i droseddau a gyflawnir gan ddieithriaid sydd â'u bryd ar gamfanteisio ar blant, sy'n gymharol brin ac yn anodd i'w rhagweld.

Rhaid inni gydnabod ymddygiad cyfrwys a thwyllodrus pedoffilyddion sydd â'u bryd ar gamfanteisio ar blant, megis y ffordd y maent yn defnyddio'r rhyngrwyd yn fwriadol i ddenu, paratoi a thwyllo pobl ifanc i gymryd rhan mewn sefyllfaoedd amhriodol. Cofnodwyd bod yr heddlu yng Nghymru wedi arestio pedoffilyddion o swydd Gaerhirfryn a oedd wedi teithio i draethau yn sir Benfro i dynnu lluniau o blant.

Yn y Deyrnas Unedig, mae lleoliad y mwyafrif helaeth o droseddwyr rhyw yn hysbys, oherwydd eu bod yn aelodau o deulu; mae 97 y cant o'r troseddwyr rhyw sy'n hysbys ar y gofrestr troseddwyr rhyw. Yn America, credir bod cyfraith Megan wedi atal troseddwyr rhag cofrestru neu lynu wrth delerau eu cofrestriad. Amcangyfrifir mai dim ond 15 y cant o'u gwybodaeth sy'n gywir.

Mae heddlu'r DU yn pryderu, fel y gwelwyd yn America, y byddant yn treulio mwy a mwy o amser ac yn defnyddio adnoddau cynyddol ar reoli'r system wybodaeth yn hytrach na goruchwylio troseddwyr yn y gymuned, a diogelu pobl ddiamddiffyn. Yn anffodus, mae bron traean o'r holl bedoffilyddion yn methu â chydymffurfio'n llawn â'u cytundebau trwyddedu, neu'n diflannu.

Bydd y ffigur hwn yn cynyddu yn ôl pob tebyg os caniateir i'r cyhoedd weld gwybodaeth am ble y maent yn byw. Caiff y cynnydd mwyaf tebygol ei weld ymhlith pedoffilyddion sydd â'u bryd ar gamfanteisio ar blant, a fydd yn diflannu os byddant yn ofni y cânt eu hadnabod.

Mae'r asiantaethau sy'n gysylltiedig â'r trefniadau aml-asiantaeth ar gyfer diogelu'r cyhoedd yn amlinellu'r problemau o ran pedoffilyddion sydd â'u bryd ar gamfanteisio ar blant sy'n diflannu o'r golwg.

Yn ogystal â'r ffaith nad ydynt yn gwybod ble maent yn byw mwyach, ni allant fonitro cyfleoedd posibl iddynt aildroseddu—megis pa un a ydynt yn byw yn agos at ysgol, neu pa un a ydynt mewn cydberthynas â mam â phlant ifanc. Noda ymchwil gan yr NSPCC fod y bygythiad o weld mwy o bobl gyffredin yn cosbi wedi arwain at ganlyniadau nas rhagwelwyd, gan gynnwys helpu troseddwyr rhyw i gysylltu â'i gilydd, datblygu systemau cydweithredu effeithiol i guddio pwy ydynt a rhannu delweddau amhriodol a gweithgareddau troseddol.

Mae trefniadau aml-asiantaeth ar gyfer diogelu'r cyhoedd yn galluogi'r heddlu, gweithwyr prawf a charchardai i gydweithio ag addysg, tai, iechyd a gwasanaethau cymdeithasol, i gytuno ar gynllun rheoli risg mwy cynhwysfawr a chadarn er mwyn sicrhau y caiff troseddwyr treisgar a throseddwyr rhyw eu nodi a'u rheoli'n effeithiol.

Dim ond ers cyflwyno Deddf Cyfiawnder Troseddol a Gwasanaethau Llys 2000 y bu'n ofynnol i'n heddluoedd werthuso a monitro troseddwyr rhyw ar ôl iddynt gael eu rhyddhau o'r carchar.

Mae hyn wedi costio tua £100 miliwn i heddluoedd, nad ydynt wedi cael unrhyw arian ychwanegol ar ei gyfer—talwyd y cyfan drwy ailddosbarthu cyllidebau cyfredol yr heddlu, ac fe'i telir yn bennaf gan braesept y dreth gyngor. Mae'n hanfodol bod y Swyddfa Gartref yn rhoi arian digonol i alluogi'r broses o werthuso a monitro troseddwyr rhyw yn llawn.

Dylid annog y gwaith o ehangu'r rhaglen driniaeth i droseddwyr rhyw—sydd ar gael i droseddwyr rhyw yn y carchar yng Nghymru a Lloegr ers 1991. Dylid ymestyn dedfrydau yn y carchar er mwyn sicrhau bod rhaglen driniaeth fwy effeithiol ar waith. Mae'r driniaeth hon yn costio tua £6,000 y tro; mae'n wirfoddol, a dim ond os yw troseddwyr yn barod i newid y mae'n gweithio.

Noda awdurdodau carchardai mai dim ond 11 y cant o droseddwyr sy'n ymateb i driniaeth. O'r 5,000 o ddynion sydd yn y carchar am gyflawni troseddau rhyw, dim ond 786 a gwblhaodd y rhaglen y llynedd. Gwrthododd Roy Whiting, a oedd yn gyfrifol am gipio Sarah Payne, ymosod arni a'i llofruddio, ymgymryd ag unrhyw driniaeth o'r fath.

Mae'r cyfraddau aildroseddu uchel iawn ymhlith troseddwyr rhyw yn peri pryder—sef hyd at 43 y cant. Os na ddefnyddir y rhaglen therapi yn ehangach, ac os na fydd troseddwyr yn cael help i newid eu hymddygiad, drwy beidio â chynnig triniaeth i droseddwyr sy'n oedolion, yr ydym yn eu rhyddhau i gyflawni troseddau pellach.

Gallaf ddeall pam mae mam y plentyn tair blwydd oed a gipiwyd ac yr ymosodwyd yn rhywiol arni gan Craig Sweeney yn teimlo'n swp sâl ar ôl yr argraff a roddwyd gan y cyfryngau ei fod wedi cael isafswm dedfryd o chwe blynedd.

Fodd bynnag, rhaid pwysleisio, mewn gwirionedd, oherwydd natur ei droseddau a'i hanes o aildroseddu, efallai na chaiff Sweeney ei ryddhau o'r carchar byth. Wrth wraidd y camddealltwriaeth ynghylch y ddedfryd hon mae Deddf Cyfiawnder Troseddol 2003 Llafur a chanllawiau dedfrydu presennol. Dymunwn i ganllawiau dedfrydu gael eu hadolygu yn gynnar er mwyn galluogi barnwyr i ymdrin yn briodol â throseddwyr a gollfernir o'r fath.

Os oes angen cyfreithiau newydd, neu os oes angen diwygio cyfreithiau sy'n bodoli eisoes, rhaid eu cynnig gyda'r prif amcan o amddiffyn ein plant yn y ffordd orau posibl.

Anogaf Lywodraeth y Cynulliad i gynnal trafodaethau â chyd-aelodau yn San Steffan er mwyn sicrhau, wrth i fyrddau lleol diogelu plant gymryd y llyw oddi wrth bwyllgorau ardal amddiffyn plant yn ddiweddarach eleni, bod canllawiau cynhwysfawr yn cael eu cyhoeddi i helpu plant, rhieni a gofalwyr i adnabod achosion o gam-drin plant ac ymateb iddynt.

Gobeithiaf, drwy amlygu'r safbwyntiau amrywiol ar y mater hwn, fy mod wedi cyfrannu at hybu dadl hyddysg sy'n hanfodol er mwyn amddiffyn ein plant yn y modd y maent yn ei haeddu."

Keyboard shortcuts

j previous speech k next speech